Reklama
Kontakt z Nami
turystyka.org.pl
84-100 Puck
ul.Armii Wojska Polskiego 2A
0-800-146-148
info@turystyka.org.pl
( nie udzielamy informacji o noclegach ! )
Dodaj swoje ogłoszenie ONLINE!
84-100 Puck
ul.Armii Wojska Polskiego 2A
0-800-146-148
info@turystyka.org.pl
( nie udzielamy informacji o noclegach ! )
Dodaj swoje ogłoszenie ONLINE!
Linki
Zobacz inne serwisy turystyczne:
Warto zobaczyć
RUCHOME WYDMY
Czy można być jednocześnie nad morzem, na pustyni, nad jeziorem i pośród bagien? Oczywiście - w Słowińskim Parku Narodowym
Dominującym elementem młodoglacjalnego krajobrazu Niziny Gardnieńsko-Łebskiej są liczne jeziora przybrzeżne, wydmy nadmorskie oraz rozległe obszary torfowisk. W tym równinnym terenie jedyne wzniesienia stanowią wierzchołki najwyższych form wydmowych, obserwowane na Mierzei Gardnieńsko-Łebskiej. Formy te to najbardziej znany, najbardziej charakterystyczny, a jednocześnie najbardziej zmienny element krajobrazu Słowińskiego Parku Narodowego. Szczególną osobliwością przyrodniczą jest geomorfologia Mierzei Łebskiej, ukształtowana przez ostatnie tysiąclecia pod wpływem procesów brzegowych i eolicznych. Na odcinku długości 5 km obserwować możemy najrozleglejsze na wybrzeżu, a zarazem najwyższe wydmy ruchome zwane "Białymi Górami". Oprócz form wydmowych, związanych z akumulacyjną działalnością wiatru znajdują się tu świadectwa zgoła odmiennej jego aktywności. W wyniku procesu deflacji tworzą się strefy wywianego piasku, zwane obniżeniami deflacyjnymi. Stanowią one obiekty badań pierwotnej sukcesji roślinnej, przebiegającej od inicjalnych zbiorowisk psammofilnych po bór sosnowy. Wśród roślin uczestniczących w kolonizacji pól deflacyjnych wymienić należy, oprócz typowej roślinności wydm nadmorskich i gatunków borowych, trzy gatunki rosiczek, w głębi lądu spotykanych na torfowiskach wysokich.
Przez setki lat ludzie, którzy osiedlali się na nadbałtyckiej mierzei położonej między dzisiejszymi miejscowościami Łeba i Rowy, próbowali wygrać wojnę z piaskiem i wiatrem. Przy sztormowej pogodzie, która nad Bałtykiem nie jest czymś niezwykłym, tutejsze wydmy przesuwają się z prędkością 10 metrów rocznie, niszcząc wszystko, co napotkają na swojej drodze. Zasypują wsie, wyrywają drzewa z korzeniami.
Od kilkudziesięciu lat z przyrodą nikt nie walczy - ochronę nad mierzeją i okolicami przejął Słowiński Park Narodowy. Obejmuje 19 tysięcy hektarów jezior, lasów, bagien i wydm. Rośnie tu 860 tysięcy gatunków roślin (np. chroniony wrzosiec bagienny i malina moroszka, relikt epoki polodowcowej), żyje 250 gatunków ptaków (m.in. orzeł bielik). Od lat 70. park jest na liście Światowych Rezerwatów Biosfery UNESCO.
Największa atrakcja parku to rozległe ruchome wydmy tworzące niesamowitą, zmienną scenerię. Pierwotna mierzeja zaczęła się kształtować około 5 tysięcy lat temu. 500-600 lat temu tutejszy krajobraz zaczął się zmieniać pod wpływem działalności człowieka. W lasach, które porastały morski brzeg, mieszkańcy budowali chaty i wypasali zwierzęta. W miejsca, gdzie drzewostan był słabszy, natychmiast wdzierał się piasek. Miejscowości Rąbka, Kluki, Łączki czy Czołpino, znajdujące się na terenie Słowińskiego Parku Narodowego, to dawne osady rybackie. Po wielu innych nie ma dzisiaj jednak śladu.
źródło: www.turystyka.gazeta.pl
Czy można być jednocześnie nad morzem, na pustyni, nad jeziorem i pośród bagien? Oczywiście - w Słowińskim Parku Narodowym
Dominującym elementem młodoglacjalnego krajobrazu Niziny Gardnieńsko-Łebskiej są liczne jeziora przybrzeżne, wydmy nadmorskie oraz rozległe obszary torfowisk. W tym równinnym terenie jedyne wzniesienia stanowią wierzchołki najwyższych form wydmowych, obserwowane na Mierzei Gardnieńsko-Łebskiej. Formy te to najbardziej znany, najbardziej charakterystyczny, a jednocześnie najbardziej zmienny element krajobrazu Słowińskiego Parku Narodowego. Szczególną osobliwością przyrodniczą jest geomorfologia Mierzei Łebskiej, ukształtowana przez ostatnie tysiąclecia pod wpływem procesów brzegowych i eolicznych. Na odcinku długości 5 km obserwować możemy najrozleglejsze na wybrzeżu, a zarazem najwyższe wydmy ruchome zwane "Białymi Górami". Oprócz form wydmowych, związanych z akumulacyjną działalnością wiatru znajdują się tu świadectwa zgoła odmiennej jego aktywności. W wyniku procesu deflacji tworzą się strefy wywianego piasku, zwane obniżeniami deflacyjnymi. Stanowią one obiekty badań pierwotnej sukcesji roślinnej, przebiegającej od inicjalnych zbiorowisk psammofilnych po bór sosnowy. Wśród roślin uczestniczących w kolonizacji pól deflacyjnych wymienić należy, oprócz typowej roślinności wydm nadmorskich i gatunków borowych, trzy gatunki rosiczek, w głębi lądu spotykanych na torfowiskach wysokich.
Przez setki lat ludzie, którzy osiedlali się na nadbałtyckiej mierzei położonej między dzisiejszymi miejscowościami Łeba i Rowy, próbowali wygrać wojnę z piaskiem i wiatrem. Przy sztormowej pogodzie, która nad Bałtykiem nie jest czymś niezwykłym, tutejsze wydmy przesuwają się z prędkością 10 metrów rocznie, niszcząc wszystko, co napotkają na swojej drodze. Zasypują wsie, wyrywają drzewa z korzeniami.
Od kilkudziesięciu lat z przyrodą nikt nie walczy - ochronę nad mierzeją i okolicami przejął Słowiński Park Narodowy. Obejmuje 19 tysięcy hektarów jezior, lasów, bagien i wydm. Rośnie tu 860 tysięcy gatunków roślin (np. chroniony wrzosiec bagienny i malina moroszka, relikt epoki polodowcowej), żyje 250 gatunków ptaków (m.in. orzeł bielik). Od lat 70. park jest na liście Światowych Rezerwatów Biosfery UNESCO.
Największa atrakcja parku to rozległe ruchome wydmy tworzące niesamowitą, zmienną scenerię. Pierwotna mierzeja zaczęła się kształtować około 5 tysięcy lat temu. 500-600 lat temu tutejszy krajobraz zaczął się zmieniać pod wpływem działalności człowieka. W lasach, które porastały morski brzeg, mieszkańcy budowali chaty i wypasali zwierzęta. W miejsca, gdzie drzewostan był słabszy, natychmiast wdzierał się piasek. Miejscowości Rąbka, Kluki, Łączki czy Czołpino, znajdujące się na terenie Słowińskiego Parku Narodowego, to dawne osady rybackie. Po wielu innych nie ma dzisiaj jednak śladu.
źródło: www.turystyka.gazeta.pl